การประเมินผลการกำกับดูแลโครงการอาหารกลางวันแบบยั่งยืน ในโรงเรียนประถมศึกษาของวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีศรีสะเกษ

Abstract

การประเมินผลการกำกับดูแลโครงการอาหารกลางวันแบบยั่งยืนในโรงเรียนประถมศึกษาของวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีศรีสะเกษ มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินผลการกำกับดูแลการดำเนินงานโครงการอาหารกลางวันแบบยั่งยืนในโรงเรียนประถมศึกษา โดยเฉพาะการศึกษาสภาพ ผลการดำเนินงานโครงการอาหารกลางวันของวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีศรีสะเกษ โดยใช้กรอบการประเมินตาม CIPP Model ได้แก่ การประเมินบริบท (Context) ปัจจัยนำเข้า (Input) กระบวนการ(Process) และผลผลิต (Product) เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถามแบบประมาณค่า และการสัมภาษณ์แบบไม่มีโครงสร้าง กลุ่มประชากร ได้แก่ ผู้บริหาร ครู ผู้รับผิดชอบโครงการอาหารกลางวันแบบยั่งยืน โรงเรียนประถมศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่ประถมศึกษาศรีสะเกษ ที่เข้าร่วมโครงการอาหารกลางวันแบบยั่งยืนกับวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีศรีสะเกษ จำนวน 42 โรงเรียน เริ่มดำเนินการวิจัยระหว่างปีงบประมาณ 2556 ผลจากการวิจัยประเมินโครงการ พบว่า ด้านบริบท ผู้บริหารครูผู้รับผิดชอบโครงการอาหารกลางวันแสดงความคิดเห็นในภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยเห็นด้วยกับความชัดเจนของระเบียบการปฏิบัติโครงการอาหารกลางวันแบบยั่งยืนในระดับมาก ด้านปัจจัยนำเข้าพบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามมีความคิดเห็นในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ซึ่งเห็นด้วยกับการที่วิทยาลัยฯ มีการทบทวนและปรับปรุงแผนการปฏิบัติงานให้เหมาะสมกับสภาพแวดล้อมการปฏิบัติงานให้เป็นปัจจุบันในระดับมาก ด้านกระบวนการพบว่า กลุ่มประชากรผู้ตอบแบบสอบถามมีความคิดเห็นในภาพรวมอยู่ในระดับมากโดยเห็นด้วยกับประเด็นที่วิทยาลัยดำเนินกิจกรรมการผลิตพืชหรือเลี้ยงสัตว์ตามแผนงานกิจกรรมโครงการอย่างเหมาะสมในระดับมากที่สุด ด้านผลผลิตพบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามมีความคิดเห็น ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยเห็นด้วยกับการดำเนินงานของวิทยาลัยฯ ที่สนับสนุนให้โรงเรียนลดภาระค่าใช้จ่ายโครงการอาหารกลางวันใน ระดับมาก จากรายงานการวิจัยประเมินโครงการฯ แม้ว่าจะพบว่า การดำเนินโครงการฯ ประสบผลสำเร็จในการสนับสนุนด้านวิชาการและปัจจัยการผลิตแก่โรงเรียนประถมศึกษา ซึ่งมีส่วนส่งเสริมให้โรงเรียนประถมศึกษาที่เข้าร่วมโครงการฯ มีวัตถุดิบสนับสนุนโครงการอาหารกลางวันอย่างต่อเนื่อง ซึ่งส่งผลถึงภาวะทุพโภชนาการของเด็กนักเรียนในโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดเขตพื้นที่การประถมศึกษาศรีสะเกษ ที่มีแนวโน้มจะลดลงโดยลำดับ แต่จากรายงานการวิจัย ผลการดำเนินโครงการฯ ที่เกิดขึ้นมิได้มีหน่วยงานที่สนับสนุน มีเพียงวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีศรีสะเกษ เพียงหน่วยงานเดียว จากผลการวิจัยครั้งนี้พบว่า มีหน่วยงานภายนอกร่วมให้การสนับสนุนเพิ่มเติม เช่น โรงเรียน องค์การบริหารส่วนท้องถิ่น ผู้ปกครองนักเรียน รวมทั้งชุมชนในพื้นที่ เป็นไปได้ว่าปัจจัยเกื้อหนุนเหล่านี้มีผลต่อความสำเร็จของโครงการอาหารกลางวันแบบยั่งยืน จึงนำมาเป็นข้อเสนอแนะเพื่อได้ทำการศึกษาวิจัยต่อเนื่องในครั้งต่อไป