ปัจจัยด้านการรับรู้ที่มีต่อการประกันคุณภาพของบุคลากรภายในมหาวิทยาลัย กรณีศึกษา : มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ

Abstract

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาตัวแปรที่มีผลต่อการรับรู้ต่อการประกันคุณภาพการศึกษาของบุคลากรภายในมหาวิทยาลัย ได้แก่ความแตกต่างกันของปัจจัยส่วนบุคคล ความสัมพันธ์ ระหว่างปัจจัยภายในและความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยภายนอก โดยทำการศึกษาจากกลุ่มตัวอย่างจากบุคลากรภายใน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ โดยใช้แบบสอบถามจำนวน 400 ชุดเป็นเครื่องมือในการเก็บ รวบรวมข้อมูล ผลการวิเคราะห์ข้อมูลเป็นเครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ใน การวิเคราะห์ข้อมูลในครั้งนี้ ได้แก่ t-Test, F-Test (ONE-way ANOVA) และการวิเคราะห์ความถดถอยเชิงพหูคูณ (Multiple Regression Analysis :MRA) โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติ ผลการวิจัย พบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อยู่ในกลุ่มอายุ 31 - 40 ปี มากที่สุด ส่วนใหญ่จะจบการศึกษาระดับปริญญาตรี ทำงานสายสนับสนุน เจ้าหน้าที่ประจำสำนักงาน รองลงมาได้แก่ อาจารย์สายวิชาการ ส่วนใหญ่สังกัดคณะ พบว่าปัจจัยภายใน ด้านภาพรวมของการประกันคุณภาพ มีความสำคัญสูงสุด ส่วนของปัจจัยภายนอก ด้านการตรวจสอบและการประเมินคุณภาพ มีความสำคัญสูงสุด ผู้วิจัยมีข้อเสนอแนะให้มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ น าข้อมูลการวิจัยศึกษาถึงการรับรู้ที่มี ต่อการประกันคุณภาพของบุคลากรภายในมหาวิทยาลัย เพื่อที่จะได้นำมาปรับปรุงและแก้ไข รวมถึงพัฒนาการ ประกันคุณภาพของมหาวิทยาลัยให้มีประสิทธิภาพและก่อให้เกิดประสิทธิผล